Korzystamy z plików cookies zapisujących dane użytkownika. Przeglądając naszą stronę wyrażasz zgodę na ich używanie. Według obecnie obowiązujących przepisów prawa możesz je wyłączyć zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej »
zamknij
20-860 Lublin ul. Szpinalskiego 3/2
GSM 501 040 741
tel./fax: 81 741-45-45
Sonda
Skąd wiesz o naszej firmie?
z Internetu
od znajomych
polecił Urząd, Firma, itp

Aktualności

MIKORYZA  W  TERENACH  ZIELENI !

 

Nie było nas był las…; stwierdzenie wyjątkowo prawdziwe, tylko jego drugi człon budzi wątpliwości co do możliwości powstania lasów tam gdzie obecnie są miasta. Jednak w pierwszej części tego powiedzenia jest dużo prawdy; dawne miasta powstawały blisko lasu i chociaż ze względu na brak miejsca, zieleni było w nich mało, to jednak mieszkańcy mieli do niej niedaleko. W okresie, kiedy miasta wyszły z murów, zaczęły się rozprzestrzeniać i wchłaniać otaczający je las (obecnie np. Józefów, Otwock i okolica). Oznacza to nic innego niż przyjęcie w obręb urbanistyczny części przyrodniczego ekosystemu. Ale takie miejsca są wyjątkowe, większość miast, szczególnie dużych, całą infrastrukturę przyrodniczą musi zaimportować ze specjalistycznych firm szkółkarskich. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu, produkcja takich roślin odbywała się często w szkółkach leśnych. Oznacza to, iż tamte drzewa ozdobne wnosiły do miejskiego ekosystemu, elementy mikroflory z leśnego środowiska. Dzięki temu dobrze rosły w miastach i nie stwarzały problemów adaptacyjnych (poza wyjątkami, które są zawsze). Ważnym elementem tej mikroflory okazały się grzyby tworzące z drzewami symbiotyczny układ czyli mikoryzę.

 

* Mikoryza ze swej definicji jest to „grzybo-korzeń” czyli grzyby trwale zrośnięte z korzeniami roślin.

 

* Na zewnątrz korzenia grzybnia tworzy w glebie bardzo gęstą sieć (np. na 0,25 m2 powierzchni lasu liściastego, szwedzcy naukowcy zliczyli 2000km strzępek grzybni - obrazuje to ogromną gęstość siatki grzybni, co ma swoje konsekwencje w takich efektach mikoryzy jak pobieranie i zatrzymywanie wody glebowej, pobieranie składników mineralnych w glebach ubogich, czy wpływanie na poprawę struktury gleby).

 

* Gęsta sieć zewnętrzna grzybni ektomikoryzowej o daleko penetrujących glebę sznurach rizomorficznych, działa jak filtr blokujący dostęp patogenów do korzeni.

 

* Wpływ grzybów mikoryzowych na zdrowotność roślin jest wieloraki:

 

- blokują one dostęp patogena grzybowego do korzeni, a jednocześnie potrafią go enzymatycznie unieszkodliwić

 

- również choroby i szkodniki liści są mniej groźne, gdyż roślina dobrze odżywiona broni się sama. np. dobre efekty daje mikoryzacja kasztanowców, które po tym zabiegu są prawie nie porażane przez szrotówka, gdyż liście są twardsze i larwie o wiele trudniej się w nie wgryźć.

 

Włodzimierz Szałański z „Mykoflor” stwierdził, iż:

 

„Seria doświadczeń wykonanych w 2006 roku w Poznaniu, pozwala nam wprowadzić do stosowania sprawdzone grzyby dla kasztanowców. Mikoryza nasza zapewnia zminimalizowanie uszkodzeń przez szrotówka przy podniesieniu dostępności wody i poprawieniu kondycji roślin. Nie ma żadnych szkodliwych działań w przeciwieństwie do środków chemicznych.”

 

* W obliczu coraz mniejszej bazy dostępnych pestycydów, pozostaje zdrowsza alternatywa w postaci szczepionek mikoryzowych.

 

* Podając odpowiednią szczepionkę mikoryzową, oczywiście z „żywą grzybnią” powodujemy, że rośliny pięknie rosną.

 

* Drzewo podczas wykopywania go ze szkółki lub innego miejsca, traci od 60-85 % swego systemu korzeniowego. Regeneracja systemu korzeniowego wymaga od rośliny dużego wysiłku. W tym właśnie przypadku bardzo może pomóc mikoryza. Jeżeli po przesadzeniu zaaplikujemy odpowiednią dawkę szczepionki (zalecamy 20ml co 20 cm obwodu bryły posadzonej) to w krótkim czasie (około 1 miesiąca) grzybnia będzie już w stanie znacznie wspomagać pobieranie wody i minerałów.

 

Grzyby mikoryzowe, które podamy w obręb systemu korzeniowego spełniają kilka funkcji:

 

1. Najważniejsza to zwiększenie zaopatrzenia w wodę i minerały

 

2. Osłaniają aktywnie przed atakiem patogenów, nawet tych groźnych

 

3. Stymulują hormonalnie wzrost systemu korzeniowego i przyspieszają zabliźnianie się ran po odcięciu reszty korzeni

 

4. Wszystkie działania grzybni skorelowane są z lepszym wzrostem rośliny

 

5. Pozwalają na zagospodarowanie najtrudniejszych terenów z dobrymi efektami

 

 

 

Zabieg mikoryzacji danego drzewa wystarczy wykonać tylko jeden raz powtórzenie może być konieczne jedynie przy celowym zniszczeniu grzybni mikoryzowej silnymi środkami grzybobójczymi lub dużą ilością nawozów sztucznych aplikowanych bezpośrednio do systemu korzeniowego.

 

 

 

Kilka słów o mikoryzie wg. dr Andrzeja Księżniaka

 

Mikoryzę zaliczamy do najlepszych „pomysłów” przyrody na poprawę wegetacji i zdrowotności roślin. W symbiozie mikoryzowej ze specyficznymi grzybami współżyje większość roślin zasiedlających ekosystemy lądowe.

 

Mechanizm współpracy tak różnych organizmów zaczął kształtować się kilkaset milionów lat temu, gdy rośliny rozpoczynały zdobywać nowe siedliska na lądzie. Nawiązana wówczas współpraca roślin i grzybów okazała się na tyle korzystna, że wciąż trwa sprawdzając się w każdych warunkach środowiskowych.

 

Mikoryza jest zjawiskiem powszechnie występującym u roślin naczyniowych: zielnych, krzewiastych i drzewiastych. Zróżnicowanie morfologiczne mikoryz związane jest z właściwościami grzybów symbiotycznych i systemu korzeniowego roślin – najpowszechniejsze to ekto- i endomikoryzy, oraz mikoryzy roślin wrzosowatych.

 

Symbioza mikoryzowa to przede wszystkim związki odżywcze pomiędzy grzybem i rośliną. W zamian za część cukrów pobieranych przez grzyba z tkanki korzeniowej rośliny, zyskuje ona pomoc w dostępie do składników pokarmowych w glebie.

 

Najważniejszą funkcją grzybów mikoryzowych jest ich zdolność do tworzenia „pomostu” pomiędzy glebą i rośliną: strzępki tych grzybów z jednej strony penetrują i kolonizują korzenie rośliny, z drugiej nawiązują bezpośredni kontakt z glebą.

 

Dzięki nawet 1000 krotnemu powiększeniu strefy penetrowania gleby przez system „grzybo-korzeniowy” rośliny mikoryzowej, znacząco wzrasta przepływ wody i składników pokarmowych zwiększając możliwości wzrostu rośliny. Przy zachowaniu równowagi wzajemnego odżywiania partnerów symbiozy, rośliny mikoryzowe są przez to żywotniejsze i bardziej konkurencyjne w zasiedlaniu ekosystemów niż rośliny bez mikoryzy.

 

Większą przeżywalność i ekspansywność roślin mikoryzowych wspomagają również inne funkcje mikoryzy: bierna i czynna ochrona systemu korzeniowego przed chorobami od-glebowymi roślin, modyfikacje środowiska biotycznego w strefie korzeniowej, sklejanie cząsteczek glebowych w gruzełki (agregaty) glebowe – co w sumie sprzyja również zwiększaniu żyzności gleby.

 

Mikoryza jest zjawiskiem naturalnym, ale w warunkach ogrodniczej i szkółkarskiej produkcji roślin często eliminowanym poprzez stosowanie syntetycznych lub sterylizowanych podłoży wzrostowych i chemizację produkcji - wysokie dawki nawozów, stosowanie pestycydów.

 

Tak wyprodukowane rośliny po przeniesieniu do środowiska glebowego mogą czasami „odnaleźć” partnera grzybowego, jednak pewność że mikoryza zostanie nawiązana daje zastosowanie właściwych dla danej grupy roślin szczepionek mikoryzowych, aplikowanych bezpośrednio do strefy korzeniowej roślin. Jest to najbardziej naturalna i zarazem przyjazna środowisku metoda wspomagania wzrostu i zdrowotności roślin użytkowych i ozdobnych.

 

Dlaczego mikoryza i inna mikroflora korzeniowa jest taka ważna dla drzew i krzewów osłabionych, a przesadzanych w szczególności?

 

Odpowiedź na to pytanie musi być dość obszerna, gdyż grzyby mikoryzowe pełnią bardzo wiele funkcji:

 

* poprawiają zaopatrzenie roślin w wodę ( dzięki sieci strzępek poza korzeniowych powierzchnia chłonna systemu korzeniowego wzrasta nawet kilkaset razy),

 

* zapewniają pełniejsze wykorzystanie azotu - również z form organicznych, normalnie niedostępnych dla roślin,

 

* zwiększają pobieranie przez roślinę fosforu, żelaza i mikroelementów nawet występujących w formach trudno dostępnych dla roślin,

 

* zapewniają roślinie ochronę bierną (konkurencja siedliskowa, indukcja odporności) i czynną (antagonizmy) przed grzybami patogenicznymi systemu korzeniowego,

 

* stymulują wzrost roślin w związku z większa efektywnością asymilacji,

 

* zapewniają lepsze ukorzenienie na drodze stymulacji hormonalnej systemu korzeniowego

 

* zwiększają mrozoodporność roślin,

 

* zapewniają ładniejszy, „żywy” wygląd nie pochodzący zarazem z przenawożenia,

 

* poprawiają warunki wzrostu, bez względu na odczyn gleby,

 

* zwiększają odporność roślin na zasolenie gleby,

 

* uczestniczą w tworzeniu się struktury gruzełkowatej gleby

 

* pełnią inne nie do końca wyjaśnione funkcje, związane między innymi z detoksykacją i migracją w glebie metali ciężkich, wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) itp.

 

 

 

Podsumowując

 

Uwzględniając wspomniane funkcje mikoryz (nawet jeżeli obserwujemy tylko niektóre z w/w efektów), dochodzimy do wniosku, iż zjawisko mikoryzy powszechnie występujące w przyrodzie, powinno zostać wykorzystane przy wszelkich pracach dotyczących ratowania drzew. Szczególnie drzew osłabionych i słabo rosnących(o złym stanie zachowania), oraz sadzonych i przesadzanych w warunkach nieleśnych.

 

SZROTÓWEK:


Szrotówek kasztanowcowiaczek jest nowym gatunkiem w Polsce (obecnym od 1998r.) w związku z tym nie ma wyspecjalizowanych wrogów naturalnych, jest groźnym szkodnikiem kasztanowca pospolitego, zwanego też białym, jego szkodliwość wynika z masowego występowania (na liściu może żerować do kilkuset larw) co powoduje szybkie zasychanie i opadanie liści (już od lipca). Szrotówek w Polsce daje w ciągu roku 2-3 generacje. Poczwarki ostatniej generacji zimują na ziemi. Pierwsza generacja motyli pojawia się w drugiej połowie kwietnia lub na początku maja (w momencie kwitnienia kasztanowców). Małe motylki o rozpiętości skrzydeł 6-8 mm w pierwszym okresie lecą do dolnej części pnia i pozostają na korze. Kopulacja ma miejsce na pniu i na liściach. Po około tygodniu zapłodnione samice fruną do wnętrza korony drzewa i tam na górnej powierzchni liści składają mikroskopijne jaja. Przekształcenie w larwę trwa około 2-3 tygodni larwy wgryzają się w liście, zaatakowane liście już w czerwcu i lipcu przyjmują kolor brązowy, po czym przedwcześnie opadają. Przy trzech generacjach, druga występuje na przełomie lipca i sierpnia, trzecia we wrześniu/październiku. Podstawowym i bardzo istotnym elementem walki ze szrotówkiem jest usuwanie opadłych liści (najlepiej sukcesywnie ale koniecznie jesienią) w których zimują szkodniki i ich odpowiednie kompostowanie ( w temperaturze powyżej 40 stopni C ) lub spalanie.


Tam gdzie możliwy jest  do wykonania ten zabieg i jest wykonany solidnie (dokładnie) może ograniczyć populację nawet o 90%, jest to sposób najmniej ingerujący w środowisko.

Populację szkodnika możemy też ograniczyć stosując masowy odłów z zastosowaniem feromonu płciowego szrotówka.


Ten sposób walki może być bardzo efektywny i w niewielkim stopniu szkodliwy dla środowiska pod warunkiem stosowania go w bardzo ściśle określonym czasie (dajmy szanse przeżyć jak największej grupie innych pożytecznych owadów, które tą metoda też będziemy odławiali). Ważne jest zwalczanie pierwszej generacji, ponieważ wyklute wówczas motyle zbierają się na pniu, na wysokości około 1,5-2m  następne generacje w czasie godów zbierają się na pniu oraz w koronie drzewa

Założenie opasek lepowych na pniach kasztanowców powinno nastąpić po stwierdzeniu wylotu pierwszych egzemplarzy szrotówka (na obwodzie pnia na wysokości około 1,5-2m, zakładamy pułapki lepowe szerokości około 60 -100cm z lepem przeznaczonym do odłowu motyli, w centralnych punktach pułapek umieszczamy  dyspensery feromonowe),a zdjęcie po przemieszczeniu się samic w korony drzew (można te terminy bardzo dokładnie określić za pomocą lepowych pułapek kontrolnych), czas w którym opaski są na pniach drzew powinien być jak najkrótszy by zminimalizować szkody wynikające z odłowu innych pożytecznych owadów. Mniej więcej w 7-10 dni po stwierdzeniu wylotu pierwszych egzemplarzy szrotówka powinno być zakończone zakładanie opasek lepowych na pniu, a rozpoczęte (jeśli jest planowane) zakładanie pułapek fermonowych lepowych lub bezlepowych w koronach drzew i zdjęcie ich po zakończeniu lotu szrotówka tzn. po około 2-3 tygodniach (termin rozpoczęcia zakładania pułapek w koronach i ich zdjęcia ustalamy przy pomocy pułapek kontrolnych z obserwacji których dokładnie można odczytać kiedy szrotówek zaczyna przemieszczać się w korony drzew, a kiedy już tam go niema).

Jeśli to możliwe w/w zabiegi należy powtórzyć dla drugiej i trzeciej generacji.


Konieczność uściślenia sposobu wykonywania zabiegu wynika z bardzo dowolnej obecnie interpretacji jego stosowania:


bez feromonów na pniu i w koronie (mamy takie same szanse złapania motyli szrotówka jak i innych owadów),


w dowolnych terminach (zakładanie opasek na pniu przed wylotem szrotówka lub, gdy przeniósł się już w korony drzew powoduje odławianie innych owadów a sporadycznie szrotówka).

Z powyższego wynika, że zabieg ten stosowany bez feromonów lub bez przestrzegania dokładnego terminu założenia i zdjęcia pułapek feromonowych lepowych i bezlepowych czyni bardzo duże szkody w populacji owadów pożytecznych, a wcale lub w minimalnym stopniu zmniejsza populację szrotówka. Dla skutecznego zwalczania szkodnika na już zaatakowanych obszarach konieczne jest staranne wykonywanie w/w zabiegów w ciągu kilku lat.


© Naturovita Zieleń - 2011. Projekt i wykonanie - Freeline